Η δομή της περιφερειακής γραμμής του Ολυμπιακού έχει τροποποιηθεί σε τόσο μεγάλο βαθμό συγκριτικά με την προηγούμενη αγωνιστική περίοδο, που η μετακίνηση του Εβάν Φουρνιέ στη θέση του σμολ φόργουορντ αποτελεί πλέον μονόδρομο.
Αυτό που κάποτε φάνταζε απλά ως μια εναλλακτική τακτική επιλογή στο μυαλό του Γιώργου Μπαρτζώκα, πλέον αποτελεί μια σχεδόν υποχρεωτική κίνηση ενόψει της νέας χρονιάς στη Euroleague. Ο λόγος είναι απόλυτα ξεκάθαρος και ακούει στα ονόματα των Κόντι Μίλερ-ΜακΙντάιρ και Γιαν Μοντέρο. Οι δύο αυτοί εξαιρετικοί χειριστές ήρθαν στο Λιμάνι απαιτώντας αρκετό χρόνο συμμετοχής, απόλυτη ελευθερία κινήσεων και πολλές επαφές με την μπάλα.
Παράλληλα, ο Τάιλερ Ντόρσεϊ δεσπόζει ως η απόλυτη σταθερά στη θέση «2», έχοντας αποδείξει περίτρανα σε όλη του την καριέρα πως μπορεί να σηκώσει τεράστιο βάρος στην επίθεση μιας ομάδας πρωταθλητισμού. Παρότι ο Γάλλος σταρ διαθέτει το «DNA» και τα ένστικτα ενός καθαρού σούτινγκ γκαρντ, δημιουργώντας συνεχώς ρήγματα με την ντρίμπλα και εκτελώντας εξαιρετικά από την περιφέρεια, ο αναπόφευκτος συνωστισμός στο ρόστερ τον ωθεί σε μια νέα αγωνιστική πραγματικότητα.
Η δύσκολη συνύπαρξη και το περσινό πείραμα
Αν ρίξουμε μια διεισδυτική ματιά στα στατιστικά δεδομένα, καταλαβαίνουμε αμέσως το μέγεθος του προβλήματος στην κατανομή του χρόνου. Ο Ντόρσεϊ ολοκλήρωσε την περασμένη χρονιά σκοράροντας 34 πόντους ανά 100 κατοχές, με το usage rate του να αγγίζει το 27,9% και το ποσοστό του στα τρίποντα ένα εξαιρετικό 38,7%.
Αποδείχθηκε πως δεν είναι ένας απλός σουτέρ που περιμένει στατικά στη γωνία, αλλά ένας από τους βασικούς πυλώνες ανάπτυξης του παιχνιδιού. Από την άλλη πλευρά, ο Φουρνιέ κινήθηκε επίσης σε πολύ υψηλά επίπεδα χρήσης (26,3%), προσφέροντας 29,3 πόντους. Η ειδοποιός διαφορά τους, όμως, εντοπίζεται στο κομμάτι της δημιουργίας, καθώς ο Γάλλος μοίρασε 7,3 ασίστ (με 22,9% assist percentage) απέναντι στις 5,5 του συμπαίκτη του.
Όταν το τεχνικό επιτελείο αποφασίζει να ρίξει και τους δύο ταυτόχρονα στο παρκέ, ο Φουρνιέ είναι αυτός που επωμίζεται τον ρόλο να ανέβει στο «3». Το συγκεκριμένο σχήμα δοκιμάστηκε έντονα στο ξεκίνημα της περασμένης σεζόν, προσφέροντας στον Ολυμπιακό δύο σπουδαίες και άμεσες επιθετικές απειλές. Ωστόσο, στην πράξη η ιδέα αυτή εμφάνισε σοβαρές αδυναμίες και σταδιακά μπήκε στο συρτάρι.
Το πρόβλημα δεν εντοπιζόταν μόνο στο ύψος, αλλά στο γεγονός ότι η ομάδα έχανε αισθητά σε σκληράδα, επιτρέποντας στα αντίπαλα, πιο αθλητικά «3άρια» να κυριαρχούν. Αυτό το αμυντικό κενό γιγαντωνόταν από το γεγονός ότι στη θέση του πάουερ φόργουορντ συνυπήρχαν οι Σάσα Βεζένκοβ και Άλεκ Πίτερς, δύο εξαιρετικοί σκόρερ που όμως δεν φημίζονται για τη σκληράδα τους στα μετόπισθεν.
Ο συνωστισμός στα γκαρντ και το ντόμινο
Φέτος, τα πράγματα είναι εντελώς διαφορετικά και ο Έλληνας τεχνικός δεν έχει την πολυτέλεια να περιορίσει αυτή τη συνύπαρξη. Ο Μίλερ-ΜακΙντάιρ προστέθηκε στο έμψυχο δυναμικό για να αναλάβει τον ρόλο του απόλυτου οργανωτή, προερχόμενος από μια διαστημική χρονιά με 12,8 ασίστ ανά 100 κατοχές και 29,5 παραγόμενους πόντους από δικές του τελικές πάσες.
Αντίστοιχα, ο Μοντέρο (33,4 πόντοι και 11,2 ασίστ) είναι ένας υπερταλαντούχος γκαρντ που δεν γίνεται σε καμία περίπτωση να περιοριστεί σε ολιγόλεπτες συμμετοχές. Η κατάσταση στην περιφέρεια γίνεται ακόμα πιο πολύπλοκη λόγω της υπόθεσης του Τόμας Γουόκαπ. Ακόμα και αν ο διεθνής άσος αποχωρήσει τελικά για τη Ντουμπάι, η διοίκηση θα προχωρήσει άμεσα στην απόκτηση ενός άλλου κορυφαίου πόιντ γκαρντ, διατηρώντας τον ανταγωνισμό στα ύψη.
Γίνεται σαφές πως τα διαθέσιμα λεπτά για τον Γάλλο άσο στο «2» θα είναι πλέον ελάχιστα. Παρά τις προφανείς αμυντικές προκλήσεις, η μονιμοποίηση του Φουρνιέ στο σμολ φόργουορντ μπορεί να αποδειχθεί τελικά «χρυσάφι» για την ερυθρόλευκη επίθεση.
Τα πιο βαριά και αργά αντίπαλα φόργουορντ δύσκολα θα μπορέσουν να ακολουθήσουν έναν περιφερειακό που σουτάρει με 36,9% στα τρίποντα (σε 15,2 προσπάθειες ανά 100 κατοχές) και ταυτόχρονα δημιουργεί υποδειγματικά σε καταστάσεις pick and roll. Αν ο Ολυμπιακός καταφέρει να «κρύψει» τις αμυντικές του αδυναμίες -ενδεχομένως με τη συμβολή ενός νέου, αμυντικογενούς πάουερ φόργουορντ- το ρίσκο της μετατόπισής του μπορεί να μετατραπεί στο απόλυτο τακτικό πλεονέκτημα της σεζόν.
Μια αλλαγή θέσης που μπορεί να καθορίσει όλη τη σεζόν
Στο σύγχρονο μπάσκετ οι θέσεις δεν έχουν πλέον την ίδια αυστηρή σημασία που είχαν πριν από μερικά χρόνια. Αυτό που μετράει είναι πώς αξιοποιούνται τα χαρακτηριστικά κάθε παίκτη μέσα στο σύνολο. Η πιθανή μετατόπιση του Εβάν Φουρνιέ στη θέση «3» μοιάζει περισσότερο με ανάγκη που δημιουργεί το βάθος του ρόστερ, παρά με αλλαγή της αγωνιστικής του ταυτότητας.
Αν ο Ολυμπιακός καταφέρει να εκμεταλλευτεί τα επιθετικά πλεονεκτήματα που προσφέρει αυτή η επιλογή, καλύπτοντας παράλληλα τις αμυντικές απαιτήσεις, μπορεί να αποκτήσει ένα διαφορετικό επίπεδο ευελιξίας. Τελικά, η επιτυχία δεν θα κριθεί από το ποια θέση θα γράφει το φύλλο αγώνα δίπλα στο όνομα του Φουρνιέ, αλλά από το αν η νέα ισορροπία θα κάνει την ομάδα πιο αποτελεσματική όταν οι αγώνες αποκτήσουν πραγματική σημασία.
