Κάθε φορά που ένα όνομα από το μαγικό κόσμο του NBA ακούγεται για ελληνική ομάδα, ο ενθουσιασμός είναι αναπόφευκτος. Η προοπτική να ντυθεί στα πράσινα ένας παίκτης με την ποιότητα και την εμπειρία του Ντάριο Σάριτς μοιάζει εκ πρώτης όψεως με κίνηση ματ. Ωστόσο στο σύγχρονο μπάσκετ τα ονόματα δεν παίζουν μόνα τους μπάσκετ και η χημεία είναι συχνά πιο σημαντική από το ταλέντο.
Η συζήτηση που άνοιξε στην εκπομπή Magic EuroLeague του SDNA έβαλε τα πράγματα στη σωστή τους βάση. Ο Βασίλης Παπαθεοδώρου δεν απέκλεισε απλώς μια φήμη αλλά ανέλυσε το γιατί μια τέτοια προσθήκη θα μπορούσε να είναι λειτουργικά περιττή ή ακόμα και προβληματική για τη δομή του ρόστερ. Το θέμα δεν είναι αν ο Κροάτης είναι καλός παίκτης αλλά αν είναι ο παίκτης που λείπει.
Η παγίδα της θέσης και το σώμα του Κροάτη
Το κλειδί της υπόθεσης βρίσκεται στην αγωνιστική μεταμόρφωση του Σάριτς τα τελευταία χρόνια. Όσοι θυμούνται τον εκρηκτικό φόργουορντ που έκανε θαύματα στην Ευρώπη πρέπει να προσαρμόσουν την εικόνα τους στα σημερινά δεδομένα. Ο άσος των Σακραμέντο Κινγκς έχει βαρύνει σωματικά και το παιχνίδι του έχει μετατοπιστεί σχεδόν αποκλειστικά κοντά στο καλάθι.
Η χαρακτηριστική ατάκα πως ο παίκτης έχει «μπουνταλέψει» περιγράφει γλαφυρά την πραγματικότητα. Ο Παναθηναϊκός αυτή τη στιγμή διαθέτει μια γεμάτη γραμμή ψηλών στη θέση «5». Το να φέρεις έναν ακόμη παίκτη που κινείται κυρίως ως σέντερ, ελπίζοντας πως θα καλύψει τη θέση του πάουερ φόργουορντ, είναι μια συνταγή που σπάνια πετυχαίνει στο επίπεδο της EuroLeague. Οι ανάγκες του Εργκίν Αταμάν είναι συγκεκριμένες και δεν χωρούν ημίμετρα.
Τι πραγματικά λείπει από το Τριφύλλι
Ο σχεδιασμός της ομάδας απαιτεί χειρουργική ακρίβεια. Το ζητούμενο δεν είναι ένας ψηλός που “κατά συνθήκη” θα παίξει στο τέσσερα αλλά ένας καθαρόαιμος πάουερ φόργουορντ. Η ομάδα χρειάζεται έναν αθλητή που θα δίνει λύσεις στην περιφερειακή άμυνα, θα ανοίγει το γήπεδο και θα μπορεί επικουρικά να δώσει ανάσες στη θέση πέντε.
Η περίπτωση του Σάριτς είναι ακριβώς το αντίθετο σενάριο. Πρόκειται για ένα πεντάρι που μπορεί να παίξει λίγο στο τέσσερα, κάτι που αλλάζει δραματικά τις ισορροπίες και την ταχύτητα της ομάδας. Στην Ελλάδα έχουμε την τάση να μαγευόμαστε από τα βαριά βιογραφικά, αγνοώντας την τακτική ουσία.
Για να λειτουργήσει το μηχάνημα που χτίζεται στο ΟΑΚΑ, κάθε γρανάζι πρέπει να μπαίνει στη σωστή θέση. Η απόκτηση ενός παίκτη απλώς επειδή είναι διαθέσιμος ή διάσημος, χωρίς να κουμπώνει στα “θέλω” του προπονητή, ανήκει σε πρακτικές του παρελθόντος που ο σύλλογος φαίνεται να έχει αφήσει πίσω του.
